หลวงพระบาง…ขี่ทางขัว Day 8 (วันสุดท้าย)

ใครนะ เริ่มต้นบอกว่าถ้าไปเมืองไหนแล้วไม่ไปเยือนสถานที่สำคัญๆของเมืองนั้นถือว่ายังไปไม่ถึง ใครเริ่มถ่ายทอดความคิดอย่างนี้ก็ไม่รู้ ผมไม่ชอบ มันกดดันผม มันบีบบังคับให้ผมต้องไปยังที่ที่ผมอาจจะไม่ชอบ แต่ผมก็แพ้ทุกที และวันนี้มันก็ทำให้ผมหาทางไปถ่ายรูปคู่กับประตูชัยของกรุงเวียงจันท์ตั้งแต่เช้าจนได้ ผมชอบ
วันนี้เป็นวันอาทิตย์ รถราตามถนนไม่เยอะเท่าไหร่ ผู้คนไม่พลุกพล่าน อาจเพราะยังเช้าอยู่ และเป็นวันหยุดด้วย เสียดาย ผมอยากเห็นจังหวะของความเป็นเมืองใหญ่ของที่นี่ แต่รายละเอียดเล็กๆน้อยๆตามข้างทาง

หลวงพระบาง…ขี่ทางขัว Day 7

ผมกินตะไคร่น้ำเป็นอาหารเช้าของวันนี้
ใช่ครับ ไม่ผิดหรอก ตะไคร่น้ำจริงๆ เห็นจะๆกับตามาเมื่อวานว่าชาวบ้านเก็บลอกตะไคร่ที่ขึ้นอยู่ตามกรวดหินในลำน้ำซอง ยังแปลกใจอยู่ว่า เขาเอาไปทำอะไร มาเช้านี้ได้รู้ อ๋อ ไว้กินนี่เอง ผมนึกขึ้นได้ว่า เคยเห็นที่หลวงพระบางแล้วในรูปแบบตากแห้งกรอบบรรจุถุงพลาสติก หน้าตาคล้ายกับสาหร่ายทะเลที่อบกรอบเคลือบผงชูรสใส่กระป๋องพลาสติก จำได้มั้ยที่มันฮิตกันอยู่พักนึงตามออฟฟิศทั่วกรุง มีบริการส่งถึงที่ด้วยน่ะ

หลวงพระบาง…ขี่ทางขัว Day 6

โมงเช้าแล้ว ฟ้าครึ้ม เมฆมาก แสงแดดไม่ส่องลงกระทบเหลี่ยมไหล่เขาอย่างที่รอคอยสักที แต่ไอหมอกจางๆลอยเรี่ยเหนือแม่น้ำซองใสแจ๋วเย็นเจี๊ยบตื้นแค่แข้ง ก็ชวนให้ใจฝันไปไกลถึงใจอีกคนแล้ว ถ้าอยู่ด้วยกัน…คงดี
ตลาดสดยามเช้าที่วังเวียงมีอะไรหลายอย่างชวนให้ทำตาพองมองจ้องว่าเอ๊ะ อะไร นี่มันตัวอะไร ไว้ทำอะไรเนี่ย ห๊า! กินเหรอ กิน..กินยังไง โอ๊ะ ไม่ครับ ผมไม่ลอง แบทแมนเป็นฮีโร่ในใจผม ผมไม่กินฮีโร่ของตัวเอง
นอกจากซากค้างคาวที่วางขายเป็นตัวๆแล้ว ยังมีกระรอก หนู แมลงนานาพันธุ์ เนื้อควายสดๆสีแดงฉานให้เลือกซื้อกันตามอัธยาศัย รักสปีชี่ส์ไหน ซื้อสปีชี่ส์นั้น…ไปกิน แต่ไม่ต้องกลัวเครื่องใน (ของเรา) จะทำงานหนัก เพราะยังมีผักหญ้านานาชนิดเป็นไฟเบอร์ให้ถูกหลักอนามัยวางขายอยู่เคียงข้างกันด้วย ผมเดินชมหนูชมควาย

หลวงพระบาง…ขี่ทางขัว Day 5

เสียงก๊อกๆเคาะประตูแล้วคุณป้าผู้ดูแลเกสท์เฮ้าส์ก็ถามอย่างใจดีว่า “ใส่บาตรมั้ย” ผมเปิดประตูพยักหน้าหงึกหงักเพราะตั้งใจมั่นไว้ตั้งแต่เมื่อวาน ว่าแล้วก็หิ้วกระติ๊บข้าวเหนียวเดินต้อยๆตามคุณป้าไปหน้าปากซอย มีป้าอีกสองสามคนนั่งรอพระอยู่เหมือนกัน พอเห็นพระเดินเป็นแถวมาจากหัวถนน ผมก็จัดแจงถอดรองเท้าเตรียมนั่งให้เรียบร้อยอย่างคุณป้า เหล่าป้าๆบอกกันเสียงขรมว่าเป็นผู้ซายบ่ต้องนั่งก็ได้ ผมกลัวจะค้ำหัวผู้ใหญ่เลยกระเถิบไปยืนห่างออกอีกหน่อย เมื่อพระจากวัดแรกเดินมาถึง ภาคปฏิบัติวิชาจกข้าวเหนียวของผมก็เริ่มขึ้น ไม่ง่ายอย่างที่เห็นจากเมื่อวานแฮะ พยายามกะประมาณพระรูปละนิดเดียว เพราะมีคำสอนไว้ว่า

หลวงพระบาง…ขี่ทางขัว Day 4

ต้องพูดย้ำซ้ำกับตัวเองตั้งหลายหนว่า นี่มาเที่ยว มาเปิดหูเปิดตา ไม่ใช่มาปิดตาหลับด้วยความขี้เซาเพราะฤทธิ์เบียร์ลาวอย่างนี้
ฉุดตัวเองขึ้นมาได้ รีบทำธุระส่วนตัวแล้วปั่นจักรยานไปหาลียูนกับเมลิซซ่าตามที่นัดไว้ ไทยหนึ่งฝรั่งสอง ยึดทำเลหน้าห้องแถวไม้ริมถนนแห่งหนึ่งเป็นชัยภูมิ อาวุธพร้อมอยู่ในมือ อันได้แก่ Nikon FM 2, Canon A 70, Canon A 80 พลพรรคฝ่ายกล้องดิจิตอลซ้อมอาวุธซูมเข้าซูมออก เสียงเลนส์หดเข้ายืดออกดังฉึกกะฉึกอิ๊อิ๊ ให้รู้ว่า มาเล้ย นิ้วชี้ข้าพร้อมออกศึกกดชัตเตอร์แล้ว